Prince of Persia: The Sands of Time

Konink Sharaman van Perzië en zijn zoon, bekend als de Prins, reizen door India op weg naar Azad en veroveren een stad met de hulp van de verraderlijke Vizier van de lokale Maharajah. Tijdens de slag zoekt de Prins eer en glorie in zijn eerste gevecht en stormt rechtstreeks de schatkamer van de Maharajah binnen, waar hij de mythische Zanden der Tijd ontdekt, veilig bewaard in hun Zandklok en het Dolk der Tijd, die hij snel leert tijd een korte periode terug te draaien. Wanneer de Prins het dolk aan zijn vader toont, eist de verraderlijke Vizier het als betaling, maar koning Sharaman weigert. De Perzen vervolgen hun reis naar Azad met de rijkdom aan gevangenen die ze van de Maharajah hebben meegenomen, waaronder de mooie dochter van de Maharajah, prinses Farah. In Azad bedriegt de Vizier, nu in dienst van koning Sharaman, de Prins ertoe het Dolk te gebruiken om de Zanden der Tijd uit de Zandklok te bevrijden. Een verschrikkelijke zandstorm woedt over het koninkrijk en de Zanden der Tijd veranderen alle bewoners van het paleis in monsters. Alleen de Prins, Farah en de Vizier blijven onveranderd door hun bezittingen: een dolk, een medaillon en een staf, respectievelijk. Tussen het chaos door eist de Vizier het dolk van de Prins op, die weigert en ontsnapt. De Prins sluit zich snel aan bij Farah in een poging de Zanden der Tijd terug te brengen in de Zandklok, die de Vizier naar de top van de Toren van de Dageraad verplaatst. Terwijl ze door het paleis vorderen, worden ze voortdurend gehinderd door Zandmonsters (waaronder een door zand bezette koning Sharaman) en het dodelijke netwerk van valkuilen dat is geactiveerd in de hoop de wezens te doden. De Prins raakt steeds meer uitgeput totdat zijn prinselijke harnas slechts versnipperde stukken is en zijn lichaam bedekt met bloedige wonden. Aanvankelijk vertrouwt de Prins Farah niet vanwege het slechte gedrag van de Perzen tegenover haar, maar na verloop van tijd groeien ze dichter naar elkaar toe. Na een geweldig gevecht tijdens de klim naar de Toren van de Dageraad bereiken ze de Zandklok en staan op het punt hun missie te voltooien, toen de Prins aarzelt en plotseling twijfelt aan Farah’s ware motieven. Voordat Farah de Prins kan overtuigen, confronteert de Vizier het duo en gebruikt zijn magische krachten om Farah en de Prins op te sluiten in een grafkelder. Terwijl ze wachten om te sterven, vertelt Farah de Prins een verhaal – die op zijn beurt zijn eigen angst voor gesloten ruimtes onthult – over een tijd toen ze klein was en haar moeder haar een geheim magisch woord vertelde dat haar zou helpen ontsnappen aan alles wat haar bang maakte: Kakolookia. Zodra de Prins het woord uitspreekt, vindt hij zichzelf in een mysterieus tunnel dat leidt naar een droomachtig badhuis dat lijkt op de magische fontein die de Prins eerder gebruikte om zijn gezondheid te herstellen. Daar ontmoet hij Farah, die hem uitnodigt om met haar te baden; terwijl ze baden, maken de Prins en Farah uiteindelijk liefde en vinden troost in elkaar in hun gevaarlijke situatie. Wanneer de Prins daarna ontwaakt, vindt hij zichzelf terug in de grafkelder en ontdekt dat de magische grot slechts een droom was, maar hij gelooft dat Farah deze ook heeft gedeeld. Echter, Farah, het Dolk en zijn zwaard zijn verdwenen, waardoor hij alleen Farah’s medaillon heeft om zich te beschermen tegen de Zanden der Tijd. De Prins, die een nieuw zwaard heeft gevonden dat de zandmonsters op aanraking vernietigt, achtervolgt en vindt Farah opnieuw op de top van de Toren van de Dageraad, die hij van buiten moet beklimmen. Wanneer de Prins ten slotte boven komt, ziet hij Farah overweldigd door de zandmonsters, die boven een klif hangt aan het Dolk, terwijl de Prins het lemmet grijpt; en Farah, beseffend dat de Prins zal sterven om haar te redden, offert zichzelf op en laat het Dolk los; en zoals de profetie van het spel luidt: ‘Als je wilt leven, sterf in liefde’ valt ze naar haar dood in de Zandklokkamer beneden. De Prins probeert vervolgens het dolk te gebruiken om haar te redden, maar vindt de zandtanks leeg, omdat Farah ze allemaal heeft gebruikt. Woedend over de dood van zijn geliefde, gebruikt de Prins het Dolk om de laatste zandmonsters in de toren te massakreren en daalt af om te rouwen om Farah’s lichaam. Terwijl de Prins treurt, verschijnt de Vizier uit de schaduwen en biedt de Prins een partnerschap in zijn kwade plan aan, belovend hem eeuwig leven; maar de Prins weigert boos omdat die hij liefhad waren gestorven, en voordat de Vizier hem kan stoppen, steekt de Prins het Dolk der Tijd in de Zandklok, waardoor de tijd terugdraait naar de nacht voor de invasie van het koninkrijk van de Maharajah. De Prins ontwaakt, nog steeds met het Dolk der Tijd, en vindt in het geheim zijn weg naar de slaapkamer van Farah, waar hij haar het hele verhaal vertelt, dat zij niet kent omdat het nog niet is gebeurd. Echter, de Vizier ontdekt de Prins, en bang dat zijn geplande verraad al bekend is, probeert hij zowel Farah als de Prins te doden, met de woorden dat hij aan consumptie lijdt en toch zou sterven en dat zijn plan was om zijn naderende dood te genezen met eeuwig leven. Tijdens het daaropvolgende gevecht doodt de Prins de Vizier. Hij geeft vervolgens het Dolk der Tijd terug aan Farah, die vraagt waarom de Prins zo’n ongeloofwaardig verhaal heeft verzonden om de verraad van de Vizier te bewijzen. De Prins kust Farah toen, hopend dat ze zich zou herinneren; maar zij duwt hem weg, en zo gebruikt de Prins het dolk om de kus te wissen, en vertelt in plaats daarvan dat het slechts een verhaal was. Maar toen Farah de Prins zijn naam vraagt, antwoordt hij: ‘Noem me gewoon Kakolookia’, voordat hij vertrekt, Farah achterlatend in verbazing.