Portal

Het verhaal van Portal wordt aan de speler onthuld via audioberichten of 'aankondigingen' van GLaDOS en visuele elementen in kamers die later in het spel verschijnen. Volgens The Final Hours of Portal 2 is het jaar vastgesteld op 'ergens in 2010' – twaalf jaar nadat Aperture Science is verlaten. Het spel begint met Chell die ontwaakt uit een stasisbed en instructies en waarschuwingen van GLaDOS hoort, een kunstmatige intelligentie, over de komende tests. Chell betrekt verschillende kamers die de speler de spelmechanieken laten ontdekken, stap voor stap. GLaDOS' aankondigingen dienen als instructies voor Chell en helpen de speler om vooruit te komen, maar dragen ook bij aan de sfeer en karakteriseren de AI als een persoon. Chell wordt beloofd taart als beloning als ze alle testkamers voltooit. Ze gaat verder door het lege Enrichment Center, met GLaDOS als enige interactiepartner. Naarmate Chell vordert, worden GLaDOS' motieven en gedrag duisterder; hoewel ze ontworpen is om aanmoedigend te lijken, tonen haar acties en woorden onoprechtheid en een kille onverschilligheid voor de veiligheid en het welzijn van de proefpersonen. De testkamers worden steeds gevaarlijker, met onder andere een schietoefenterrein ontworpen voor militaire androiden en kamers die ondergelopen zijn met een gevaarlijke vloeistof. In een andere kamer merkt GLaDOS de belangrijke rol van de Weighted Companion Cube op – een kist ter hoogte van de taille met een groot roze hart op elke zijde – om Chell te helpen de test te voltooien. Echter, GLaDOS verklaart dat deze moet worden geëuthanaseerd in een 'noodincinerator voor intelligentie' voordat Chell verder kan. In latere kamers komen automatische torens voor met kinderlijke stemmen (ook ingesproken door McLain) die op Chell schieten, maar medelijden met haar tonen nadat ze vernietigd of uitgeschakeld zijn. Na het voltooien van de laatste testkamer probeert GLaDOS Chell in een incinerator te manoeuvreren om haar te doden. Chell ontsnapt met het portalgeweer en werkt zich door de onderhoudsgebieden van het Enrichment Center. GLaDOS raakt in paniek en beweert dat ze Chell probeerde te doden als onderdeel van het testen. Vervolgens vraagt ze Chell om de 'party escort submission position' aan te nemen – plat op de grond liggen – zodat een 'party-associatie' haar naar haar beloning kan brengen, maar Chell ziet hiervan af en blijft ontsnappen. In dit deel communiceert GLaDOS met Chell, terwijl duidelijk wordt dat de AI iedereen anders in het centrum heeft gedood. Chell werkt zich door de onderhoudsgebieden en lege kantoorruimtes achter de kamers, soms door graffiti-berichten te volgen die de juiste richting aangeven. Deze achtergrondgebieden, die in een extreem vervallen staat verkeren, vormen een scherp contrast met de perfecte testkamers. De graffiti bevat uitspraken zoals 'de taart is een leugen', en parodieën op gedichten van Emily Dickinson ('The Chariot'), Henry Wadsworth Longfellow ('The Reaper and the Flowers') en Emily Brontë ('No Coward Soul Is Mine'), die verwijzen naar en rouwen om de dood van de Companion Cube. GLaDOS probeert Chell af te schrikken met dreigementen en misleidende uitspraken terwijl ze dieper de onderhoudsgebieden ingaat. Chell bereikt een grote kamer waar GLaDOS' hardware boven haar hangt. GLaDOS blijft Chell bedreigen, maar tijdens het gesprek valt er een bol van GLaDOS af en Chell gooit deze in de incinerator. GLaDOS onthult dat Chell net het moreelcentrum of haar geweten heeft vernietigd, een van de meerdere 'persoonlijkheidscores' die medewerkers van Aperture Science hebben geïnstalleerd nadat de AI het Enrichment Center had gevuld met neurotoxisch gas. Met deze verwijderd, kan ze haar emitters weer activeren. Een afteltijd van zes minuten begint terwijl Chell meer van GLaDOS' persoonlijkheidscores losmaakt en vernietigt, terwijl GLaDOS haar probeert tegen te houden met woorden, met smaadzuchtige beledigingen, en fysiek door raketten op haar af te schieten. Na het vernietigen van de laatste persoonlijkheidscore veroorzaakt een storing dat de kamer uiteenvalt en alles naar het oppervlak transporteert. Chell wordt buiten de poorten van het laboratorium gezien, midden in de resten van GLaDOS. Na de aankondiging van Portal 2 werd het einde uitgebreid in een latere update. In deze retroactieve continuïteit wordt Chell weggehaald van de plaats door een onzichtbare entiteit met een robotstem, die haar bedankt voor het aannemen van de 'party escort submission position'. De laatste scène, na een lange en snelle zoom door de ingewanden van het laboratorium, toont een zwarte woudtaart en de Weighted Companion Cube, omringd door een mix van planken met tientallen schijnbaar inactieve persoonlijkheidscores. De cores gaan licht geven, voordat een robotarm de kaars op de taart dooft, waardoor de ruimte donker wordt. Terwijl de aftiteling afspeelt, levert GLaDOS een afsluitend rapport: het liedje 'Still Alive', dat aangeeft dat het experiment een enorm succes is, en tegelijkertijd aangeeft dat GLaDOS nog in leven is, dat haar 'gelukkige' core niet is vernietigd.