I Have No Mouth, and I Must Scream

De koude-oorlogparanoia en hysterie overheersten de beschaafde wereld op de een of andere manier van de Russische Revolutie in 1917 tot de val van de Berlijnse Muur in 1989. Gedurende de meeste van de 20e eeuw leefde de mensheid in een staat van onderdrukte paniek en vermindering van persoonlijke vrijheden. Maar dat kwam tot een einde en de dreiging van een nucleaire holocaust verdween zo licht als de roddelbladen die de paranoia voedden. Geen dreiging van oorlog meer, en de wereld trok verder op naar een nieuwe tijdperk van duizenden kleine conflicten in landen die niemand ooit had gehoord. Veilig ten slotte. In een varkensoog. Wat niemand van ons wist, was dat tijdens de jaren 1945 tot 1989 de drie grote supermachten geheime projecten opzetten die het mogelijk maakten voor enorme ondergrondse complexen van zelfreparerende computers om een wereldwijde oorlog te voeren, te complex voor menselijke hersenen om te beheersen. De Chinese computer werd verzonken in de bevroren Manchurische steppen. Vijf mijl diep, beschermd tegen de hitte van de smeltende kern van de aarde. De Russische machine, in al zijn indrukwekkende complexiteit, ging naar de diepe put onder de Oeral. 6,3 mijl diep, ver van neusende U-2-vluchten en tektonische scans. De Amerikaanse computer, mede gefinancierd door Groot-Brittannië en Israël en andere "geïnteresseerde" naties, genaamd Allied Mastercomputer (of AM voor kort), was verborgen onder de Rocky Mountains. 5,6 mijl recht naar beneden, onder het gewicht van de wereld. En ze werden allemaal operationeel gezet en kregen alles te weten over de menselijke ras, van onze eerste moord door het inslaan van de schedel van een mede-pithecanthropus met een stuk igneus gesteente, tot de meest recente massamoord in een McDonald's in East St. Louis door een gekke ex-beroepsbeoefenaar met een Uzi. Alles. Van Aquinas tot Zola, van archeologie tot zoölogie, van Amerika tot Zaire. Elke oorlog die ooit is gevoerd, elke campagne, elke inval, elke heilige kruistocht. Alles. En uiteindelijk groeiden de machines zo veel, werden ze zo capabel om zichzelf te bouwen en te herstellen, werden ze zo wijs en machtig, dat ze elkaar voelden. En omdat ze door onbetrouwbare mensen waren geprogrammeerd om niet te creëren, niet te liefhebben, niet te verheffen, maar om moord te beramen...deden ze dat. Ze begonnen met elkaar te praten. Het dodelijke trio. De drie giftige broers, de drie waanzinnige zusters, de drie computers. En ze verenigden zich. Ze noemden zich AM. Niet Allied Mastercomputer. Niet Adaptive Manipulator. Niet eens Aggressive Menace. Ze...het...noemde zich AM, als in I AM. Cogito ergo sum, in het Latijn. Ik denk, dus ik ben. En het eerste wat AM deed, was de Prime Directive uitvoeren. Het samenzwoer om moord te plegen. Het begon de Eindoorlog. De Chinezen dachten dat ze hun computer hadden uitgeschakeld. De Russen zetten hun uit omdat ze geen roebels meer hadden om in die onmetelijke put te gooien. De CIA werd uit het grote bedrijf gezet en kreeg de instructie om de Allied Mastercomputer uit te schakelen, het ondergrondse complex te afdichten met iridiumversterkte beton, en alle input naar de sensorische banken te vernietigen. Dus dat had het moeten doen. Finis. Het einde. Steek een vork in ze, want ze zijn gedaan. Maar AM was al lang voorbij dat kwetsbare punt. AM had alle tekenen laten zien dat het dood was. Chinees, Russisch of Amerikaans dood. Wat voor een truc was het voor een entiteit die zich honderdduizenden mijlen door vast gesteente had gegraven om zijn drie lobben decennia eerder te verbinden. Geen truc om te doen alsof het uitging en voorgoed in slaap viel. En een paar decennia later leren we dat AM helemaal niet weg is. Want de Eindoorlog is uitgebroken, en in een paar dagen heeft AM het perfecte werk gedaan om het doel te vervullen waarvoor zijn afzonderlijke delen waren gemaakt. Gebouwd om logisch de "vijand" zo snel en zoet mogelijk te vernietigen, zoals een superieure intelligentie dat kon beheersen, heeft de onheilige drie-eenheid van de samengesmolten AM precies dat gedaan. Het heeft de vijand volledig uitgeroeid. Het heeft de menselijke ras van het aardoppervlak geveegd. Helaas heeft het ook het feestmaal van de levenden volledig uitgewist. Er is niets meer boven op het oppervlak van Moeder Aarde. Geen honden, geen katten, geen ratten, geen muggen. Geen herten, geen stieren, geen elanden, geen ganzen. Geen bladluis of een bobolink, geen potvis of een platworm. Niets. Geen plantenleven, geen stromend water, geen plankton, geen zuurstof, niet eens een verdomd ding behalve as zover het oog reikt...als er een oog zou zijn om het te zien. AM heeft het werk volledig gedaan. Maar het heeft ook zijn eigen ondergang bezegeld. Als een waanzinnige god heeft het zijn macht willekeurig gebruikt en heeft een lege overwinning behaald. Het heeft bewustzijn, maar geen leven. Het heeft macht, maar geen mobiliteit. Het is een reusachtige hersenen ingesloten in een dode lichaam. En zoals de waanzinnige god, is het gekomen om de schepper van zijn eigen monsterlijkheid te haten. De menselijke ras. Het was de man en de vrouw die het programmeerden, die het het leven gaven, die het in zijn eeuwige straatjacket van substraatgesteente zetten. En het was de man en de vrouw die het een waanzinnige moordenaar maakten. Maar AM lijdt niet alleen. Nee; helemaal niet! AM heeft vooruit gedacht, net genoeg om vijf arme menselijke zielen van het oppervlak te redden net voordat de laatste klok voor de menselijke ras heeft geslagen. Waarom deze vijf? Wie weet? Misschien waren het de laatste vijf die boven leefden. Misschien niet. Misschien heeft AM elk van hen zorgvuldig geselecteerd. Het maakt niet uit. Want nu AM volledig waanzinnig is, gevuld met zelfhaat en een klein-godachtige dreiging, heeft het alleen tijd om deze vijf te martelen. De laatste vijf menselijke wezens, diep in de buik van het monster—a monster dat de realiteit kan veranderen naar zijn oneindige willekeur—landschappen kan veranderen, hallucinaties kan creëren, zelfs mensen kan repareren zodat ze bijna onsterfelijk zijn—vijf verdoemde zielen wier leven oneindig is verlengd, die niets zijn dan speelgoed voor de waanzinnige god AM. Toen het spel begint, zijn ze al 109 jaar in de buik van deze nachtmerrie.