Heroes of Newerth

Jeraziah keek naar de stapels brandende lichamen. Zijn soldaten. Mannen en vrouwen, mensen en wezens. Gedood terwijl ze elkaar verdedigden, hun geloof, hun huizen, hun koning. Martelaren mompelden hun gebeden naast de vlammen, die knetterden en sisselden terwijl de lichamen werden geconsumeerd. Een sjamaanachtige aap met bloed in zijn vacht zong woorden van rouw voor de gevallenen, en hoewel Jeraziah de taal niet begreep, wist hij precies wat de woorden betekenden. De priesters deden dit werk voor de zielen van de doden, hielpen hen naar het hiernamaals dat op hen wachtte. Niet zo lang geleden zou Jeraziah zich bij de ceremonie hebben aangesloten. Nu keek hij alleen maar toe terwijl de lichamen verbrandden om er zeker van te zijn dat ze niet opnieuw hoefden te sterven. Hij herkende gezichten in de vlammen. Vrienden met wie hij de vorige avond nog een maaltijd had gedeeld voordat hij de aanval bij zonsopgang leidde. Ze grimmigden terwijl het vuur hen raakte. Jeraziah wist dat het de hitte was die het dode vlees en de spieren strak trok, maar hij vocht tegen de drang om in de brandstapels te grijpen en ze eruit te trekken. Er zou misschien nog een vonk leven in hen zitten, een zwak licht dat hij in zijn handen kon houden, kon versterken en terug kon geven aan een verdrietige familie. De gezichten werden rood, blaren vormden zich en zwartten. De koning keek niet weg. Pas toen het vlees was vergaan en lege schedels naar hem terugkeken, wendde hij zich tot de andere brandstapels, gescheiden van de dode Legion-soldaten. De demonenlichamen gaven een walgelijke, scherpe rook af en brandden hardnekkig. De meeste wezens waren in het vuur geboren en hadden de aandacht van de Pyromancers nodig om te bezwijken aan de vlammen. "Wat ook nodig is," had Jeraziah tegen hen gezegd. "Niets anders dan as. Daarna doven met gezegend water en alles begraven." De Hellbourne-stapels waren kleiner dan die van de Legion. Dit gaf geen indicatie van de ware tol, aangezien de demonen de gewonde eigenlijk opaten, zelfs in het chaos van de strijd, maar Jeraziah wist dat hij te veel had verloren. Hij wist ook dat het veel erger had kunnen zijn. De aanval was succesvol geweest. Het was een van de verschillende initiatieven die door de Paragons waren voorgesteld, wier aanwezigheid direct de loop van de oorlog had veranderd. Ze hadden ook de allianties binnen de Legion zelf verschoven – de Heilige Orde vond hun aanwezigheid godslasterlijk, en sommige leden van de Oorlograad van de koning vonden hun koude, afstandelijke consultaties en slachtoffercijfers beledigend – maar Jeraziah kon zich daar nu niet mee bemoeien. De Paragons werkten. Dat was alles wat ertoe deed. Het URSA Corps was onderdrukt door de overweldigende kracht van de Argentische tovenaren. Misschien tijdelijk, maar de koning waardeerde elke moment terwijl de zelfrechtvaardige URSA hun wonden likte en probeerde iets te verzamelen om de oude, elementaire magie van de Paragons tegen te gaan. En hoewel Jeraziah die toverij welkom heette, was de kennis van Newerth die ze droegen misschien nog waardevoller. De Paragons kenden het land zoals het ooit was geweest, de geheimen die het bevatte, en verzamelden elke nieuwe verstoring in Newerth, van het kleinste blad dat op de bodem van het Rulian Moeras terechtkwam tot een monument dat in een vallei van de Sang-La Bergen omviel. De kristallen in hun lichamen communiceerden met de enorme rotswanden van de IJzeren Bergen, die glinsterden van silica, de korrels zand en stof die over de Grote Woestijn waaiden, de kleine fragmenten die via wortels in de flora van Caldavar, Death’s Cradle, Fúathmoor, zelfs het raadselachtige Luminary werden getrokken. Voor de Paragons was de corruptie van Newerth als een bloedvlek die door een wit lijkwade trok. Ze wisten waar het was, op elk moment, en waar het kon worden tegengehouden. En voor Jeraziah was deze informatie beter dan elke verkenningsrapportage van een Scout of de beste dierlijke waarzegging. De Emerald en Bloodstone Paragons hadden Jeraziah het oude, verborgen pad door de Ardu-voeten aan de westkant van de Blight Fields laten zien. Men dacht dat deze voeten onbestijgbaar waren, en ze hadden als een natuurlijke barrière gediend voor Hell’s Keep en de eindeloze corruptie die uit de Scar sijpelde. Terwijl dit de demonen ervan weerhield om in grote getalen over Newerth te stromen, maakte het het ook onmogelijk voor Jeraziah om een eigenlijke belegering te voeren zonder noordwaarts te lopen door de IJzeren Bergen of zuidwaarts door de Grote Woestijn. Beide opties zouden leiden tot ongetelde verliezen door uitputting voordat de daadwerkelijke strijd zelfs maar begon. In de nasleep van deze kleine aanval, een verkennende voorzet in het Hellbourne-gebied, mocht Jeraziah hopen dat er een andere weg was. Hij verliet de smolderende brandstapels en vond de twee Paragons die de zonsopgang boven de oostelijke bergen observeerden. Ze waren lichtgewond, maar bloedden niet en hadden geen behoefte aan voedsel of wijn, zoals mensen dat na een bijna-doodervaring nodig hadden. "Je zou het me eerder niet vertellen," zei de koning. "Wat nu? Hoe wisten we niet van dit pad door de Ardu? Mijn patrouilles hebben elke spleet van deze rotsen onderzocht." "Over, ja," zei de Lapis Lazuli-toveraar. "Maar niet door? Of in?" De Emerald-toveres knikte eenmaal. "Het pad is niet toegankelijk voor wie het niet heeft genomen." Jeraziah knarsetandde. De neiging van de Paragons om cryptische uitspraken te doen en vragen met vragen te beantwoorden was op zijn best vermoeiend, vaak erg irritant. Maar hij hield zijn tong en verzamelde zijn geduld. Voordat hij opnieuw kon proberen, trad de ervaren Legion-soldaat Cutter uit de drijvende rook en kwam hij in aandachtige houding te staan. "We hebben gevangenen, heer," zei Jeraziah. Zijn maag knikte samen, hoewel zijn gezicht onbewogen bleef. Hij hoopte op imps of andere zieleloze handlangers. Iets dat geen keuze vereiste. "Wat voor soort?" zei hij. "Bloedhongerige, heer," zei Cutter, "twentig of zo. Geleid door een halfdozen Acolytes." Jeraziah vloekte, een korte uitbarsting die de priesters zou hebben doen gapen als ze binnen gehoorsafstand waren geweest. De Bloedhongerigen waren mensen die de weg van Dampeer volgden, die alleen op menselijk bloed leefden totdat hun lichamen het begonnen te verlangen, het nodig hadden. Acolytes waren misschien nog erger. Ze verkochten hun ziel in ruil voor een leerlingplaats bij een meester van de Hellbourne, op zoek naar macht en positie in de levensloze wereld die de demonen begeerden. Wat ze ook hadden gedaan, ze waren allemaal nog steeds mensen. Het was de koninklijke politiek van Jeraziah om dergelijke gevangenen in ketenen te leggen en ze terug te sturen naar Arasunia voor exorcisme, zuivering en introductie in de burgerlijke samenleving. Cutter zorgde ervoor dat zijn koning klaar was met godslasteren, en zei toen: "We ruimen enkele voorraadwagens op om ze naar huis te brengen." Hij draaide zich om om de taak te overzien. "Voer ze uit," zei Jeraziah. Cutter bleef staan. "Heer?" "Sta ze op een rij en voer ze uit." Jeraziah staarde naar de grond terwijl hij sprak. "Behalve één. Zoek de jongste onder hen, de minste gecorrumpeerde, en hak zijn handen af. Stuur hem dan terug naar zijn nieuwe meesters en medestrijders. Laat ze zien wat er gebeurt als ze hun medemens verraden." Cutter aarzelde. "Mijn koning, bent u—" "Het was hun keuze. Ik reageer slechts daarop." "Heer," zei Cutter, en liep weg. Zijn koning veranderde. Noodzakelijk, wist Cutter, maar de gedachte dat hij elk stukje van de jongen die hij had bewaakt sinds voor die kleine jongen rechtop kon zitten, dreigde zijn hart te breken. De Legion-soldaat zette die gedachte opzij voor een andere keer, wanneer het nadenken over zulke dingen niet hem of iemand anders zou doden. Hij streek over de rand van zijn bijl. Die zou geslepen moeten worden voordat de koning aan het werk ging.