Negen jaar na het eerste spel dat een kleine indie tot een genre-definiërende fenomeen maakte, arriveerde Hollow Knight: Silksong eindelijk — en het gesprek dat het teweegbracht, ging niet echt over of het er goed uitzag. Het ging over wat een lus gebouwd op constant risico, zijde-gevoede genezing en brute runbacks eigenlijk van een speler vraagt, en of die vraag redelijk is.
De pitch
Team Cherry's sequel wisselt de naamloze Vessel van het origineel voor Hornet, een snellere, acrobatischer protagonist die in het koninkrijk Pharloom wordt gedropt in plaats van Hallownest. De pitch was eenvoudig op papier: meer Hollow Knight, maar scherper. In de praktijk betekende dat het opnieuw opbouwen van de moment-tot-moment-lus vanaf de basis — beweging, gevecht en genezing werden allemaal opnieuw ontworpen in plaats van alleen een nieuwe huid te krijgen.
Oorsprong
Het spel dat als een volledige sequel werd uitgebracht, begon blijkbaar als een uitbreiding, en je kunt die afkomst voelen in hoe vertrouwd het ritme is: van vijanden afstoten, op zaagbladen dashen, terugtrekken naar een bank om je spawnpoint opnieuw in te stellen. Maar Team Cherry bleef aan draden trekken totdat het spel zijn eigen ding werd, met een bijna decennium lange kloof tussen aankondiging en release die Silksong tot een van de langst lopende running jokes in de gamewereld maakte voordat het een van de grootste releases werd.
Wat het laat tikken
De kernverben zijn hetzelfde als bij elke Metroidvania — springen, dashen, zweven, slaan — maar de lus eromheen is duidelijk die van Silksong. Hornet bouwt een Zijde-meter op met elke succesvolle hit, en zodra die vol is, kan ze die uitgeven aan een zelf-genezing die een slag duurt om op te laden, zelfs in de lucht. Die ene mechaniek verandert alles: in plaats van flesjes te hamsteren of cooldowns af te wachten, weegt de speler constant agressie tegen veiligheid af, omdat de bron die je leven redt dezelfde is die je aanval genereert.
Daarbovenop ligt het nieuwe Kroon- en Gereedschap-systeem, dat Hornet in staat stelt om hele movesets te wisselen — de Reaper Kroon maakt haar tot een pogo-gefocuste stunner, andere loadouts geven de voorkeur aan bereik of brute schade — terwijl Gereedschappen worden ingeschakeld voor meer granulaire afstemming. Het is de grootste structurele toevoeging ten opzichte van het charm-systeem van het eerste spel, en het maakt build-experimenten van een leukigheidje tot iets waar baasgevechten echt om vragen.
En dan zijn er de runbacks — de stukken platformen en minder belangrijke vijanden die een speler moet overleven elke keer dat een baasgevecht mislukt. Recensenten hebben het duidelijk gesteld dat deze kunnen rivaliseren met de baasgevechten zelf in moeilijkheid, en tegen de tijd dat Hornet de arena voor de tweede of derde keer bereikt, hangt ze misschien al met één leven aan een draad. Die ontwerpkeuze is het meest omstreden onderdeel van de hele release.
Genezen onder druk
- Hornet kan ongeveer drie hits absorberen voordat ze sterft, en die kwetsbaarheid neemt nauwelijks af naarmate upgrades online komen.
- Genezen kost opgespaarde Zijde en een moment van kwetsbaarheid, dus het timen van een genezing midden in een gevecht is op zichzelf een vaardigheidstest.
- Optionele charmes zoals de Magma Bel of Guarding Bel kunnen een strafgevecht omdraaien, maar niets in het spel zegt je expliciet om ernaar te gaan zoeken.
Receptie
Critici ontvangen Silksong ongeveer zo goed als een sequel tot een van de best beoordeelde indies van het laatste decennium kon. Media prezen de strakkere missie-opzet, waypoint-systeem en Hornet's veel expressievere traversaal — grappelhaak, glijden, mid-air-recovery-bewegingen — als echte upgrades ten opzichte van het origineel. Maar die lof kwam gebundeld met echte wrijving over moeilijkheid, vooral in stukken zoals Bilewater, bekritiseerd vanwege zijn schaar
Reacties 0