Negen jaar nadat de eerste game een kleine indie veranderde in een genre-bepalend fenomeen, arriveerde Hollow Knight: Silksong eindelijk — en het gesprek dat het ontketende ging niet echt over of het er goed uitzag. Het ging over wat een lus gebouwd op constant risico, zijde-gedreven genezing en brute runbacks daadwerkelijk van een speler vraagt, en of die vraag eerlijk is.
De pitch
Team Cherry's vervolg vervangt het naamloze Vessel van het origineel door Hornet, een snellere, meer acrobatische protagonist die in het koninkrijk Pharloom is gedropt in plaats van Hallownest. De pitch was op papier simpel: meer Hollow Knight, maar scherper. In de praktijk betekende dat het herbouwen van de moment-tot-moment lus vanaf de basis — beweging, gevechten en genezing werden allemaal opnieuw ontworpen in plaats van alleen opnieuw gestyled.
Oorsprong
Wat als een volledig vervolg werd uitgebracht, begon naar verluidt dichter bij een uitbreiding, en je kunt die afkomst voelen in hoe bekend het ritme is: pogo van vijandelijke hoofden, dash op zaagbladen, terugtrekken naar een bankje om je spawn-punt te resetten. Maar Team Cherry bleef aan draden trekken totdat het spel zijn eigen ding werd, met een bijna tien jaar lange kloof tussen aankondiging en release die Silksong veranderde in een van de langstlopende running jokes van gaming voordat het een van zijn grootste releases werd.
Wat het laat tikken
De kernwerkwoorden zijn hetzelfde als bij elke Metroidvania — springen, ontwijken, zweven, slaan — maar de lus eromheen is duidelijk van Silksong. Hornet bouwt een Zijde-meter op met elke succesvolle treffer, en zodra deze vol is, kan ze deze gebruiken voor een zelfgenezing die een moment duurt om op te laden, zelfs in de lucht. Die ene mechaniek verandert alles: in plaats van drankjes te hamsteren of afkoeltijden af te wachten, weegt de speler constant agressie af tegen veiligheid, omdat de grondstof die je leven redt, dezelfde is die je aanval genereert.
Daarbovenop ligt het nieuwe Crest en Tool systeem, waarmee Hornet complete movesets kan wisselen — de Reaper Crest verandert haar in een op pogo gerichte stunner, andere loadouts geven de voorkeur aan bereik of ruwe schade — terwijl Tools worden ingevoegd voor fijnere afstemming. Het is de grootste structurele toevoeging ten opzichte van het charm-systeem van het eerste spel, en het maakt van build-experimentatie iets dat niet alleen fijn is om te hebben, maar wat bazen ook echt kunnen eisen.
Dan zijn er de runbacks — de stukken platforming en mindere vijanden die een speler opnieuw moet overleven elke keer dat een baas-poging mislukt. Recensenten waren botweg dat deze de baasgevechten zelf in moeilijkheid kunnen evenaren, en tegen de tijd dat Hornet de arena een tweede of derde keer bereikt, hangt ze misschien al aan één hit gezondheid. Die ontwerpkeuze is het meest bediscussieerde onderdeel van de hele release.
Genezen onder druk
- Hornet kan aanvankelijk ongeveer drie treffers absorberen voordat ze sterft, en die kwetsbaarheid neemt nauwelijks af naarmate upgrades online komen.
- Genezen kost opgeslagen Zijde en een moment van kwetsbaarheid, dus het timen van een genezing midden in een gevecht is op zichzelf al een skill check.
- Optionele charmes zoals de Magma Bell of Guarding Bell kunnen een straffend gevecht omdraaien, maar niets in het spel vertelt je expliciet om ernaar te zoeken.
Ontvangst
Kritisch gezien landde Silksong ongeveer zo goed als een vervolg op een van de best beoordeelde indies van het afgelopen decennium kon. Publicaties prezen de strakkere missiestructuur, het waypoint-systeem en Hornets veel expressievere verplaatsing — grijphaak, zweven, herstelbewegingen in de lucht — als echte upgrades ten opzichte van de straffendere platforming van het origineel. Maar die lof kwam met echte wrijving over de moeilijkheidsgraad, vooral in stukken zoals Bilewater, bekritiseerd vanwege de schaarste aan rustbanken naast enkele van de zwaarste omgevingsgevaren in het spel.
Hier is de bron van de wrijving waar spelers publiekelijk vurig mee worstelen: Team Cherry heeft een scherp begrip van wat fans verwachten, en Silksong gebruikt die kennis om een onuitgesproken contract te verbreken.
Die zin vangt de werkelijke discussie beter dan welke score dan ook. Dit is geen spel dat mensen slecht vinden — het is een spel waarvan de makers bewust de vangnetten hebben achtergehouden die spelers van het genre dat ze hielpen populariseren, zijn gaan verwachten, en de community discussieert nog steeds over of dat verraad is of het hele punt.
Nalatenschap
Team Cherry bracht ongeveer een week na de lancering een balans-update uit, waarbij enkele van de scherpste randjes werden afgeschaafd zonder de moeilijkheidsgraad die het spel definieert te vernietigen — een klein maar veelzeggend teken dat de studio luisterde naar de klachten over runbacks zonder zijn ontwerpfilosofie op te geven. Wat de uiteindelijke beoordeling van individuele ontmoetingen ook is, Silksong heeft de verwachtingen voor wat een Metroidvania-vervolg structureel kan proberen, al gereset: geleide questborden en duidelijke waypoints die comfortabel naast enkele van de minst vergevingsgezinde gevechtsontmoetingen staan die het genre dit decennium heeft geproduceerd.
Waar het zich in het genre bevindt
Metroidvania's zijn jarenlang trending geweest naar toegankelijkheid — meer checkpoints, mildere curves, optionele moeilijkheidsgraden. Silksong gaat doelbewust de tegenovergestelde richting op, en gokt erop dat zijn genezings-door-agressie lus en build-wisselende Crests spelers genoeg tools geven om zich erdoorheen te werken, zelfs als het spel weigert hun hand vast te houden over welke tools ze moeten gebruiken. Mark Brown's genre-gerichte analyse van het kaartontwerp van Pharloom heeft dit spel al aangewezen als een nieuw referentiepunt voor niet-lineaire wereldstructuur, wat suggereert dat de invloed ervan de moeilijkheidsargumenten volledig zal overleven.
Open vragen
- Zal Team Cherry de lengte van runbacks en de plaatsing van rustbanken blijven aanpassen in toekomstige patches, of is de huidige balans de bedoelde definitieve vorm?
- Hoeveel van de moeilijkheidsgraad-backlash verzacht zodra spelers het Crest/Tool build-systeem internaliseren in plaats van bij één loadout te blijven?
- Verspreidt Silksong's structurele invloed — geleide doelstellingen gecombineerd met onvergeeflijke gevechten — zich naar andere Metroidvania-ontwikkelaars, of blijft het een Team Cherry-kenmerk?
- Met Act III dat nog steeds de mening verdeelt onder recensenten die het bij de lancering nog niet hadden voltooid, hoe houdt het late spel stand tegen de algemeen geprezen openingsuren?
Reacties 0