Age of Empires III: The Asian Dynasties

Campagnes Er zijn drie nieuwe campagnes, elk gerelateerd aan een van de nieuwe beschavingen. Deze campagnes keren terug naar historische, beschavingsgebaseerde single-player verhalen, anders dan de eerdere campagnes in de Age of Empires III-serie. Elk verhaal bestaat uit vijf nieuwe scenario’s. Het zijn de eerste campagnes in de serie die niet draaien om het fictieve Black-gezin. Japanse campagne — De Japanse campagne draait om de eenwording van Japan (waarvan het begin ook een scenario was in Age of Empires II: The Conquerors), de vestiging van het Tokugawa-shogunaat, dat de speler bestuurt, en een jonge generaal genaamd Sakuma Kichiro. Volgens de legende redde Tokugawa Ieyasu Kichiro als baby uit de puinhopen van zijn veroverde dorp en groeide hem op als zijn geadopteerde zoon. De campagne begint wanneer Kichiro Daimyō Torii Mototada ontmoet bij het beleg van Osaka (verplaatst van 1615 naar 1600) om de vijfjarige erfgenaam van Hideyoshi gevangen te nemen. Kichiro en Mototada alliëren zich met de lokale dorpelingen en stormen het kasteel. Vervolgens trekken ze naar het noordoosten van Honshu om dorpen te vernietigen die mogelijk Tokugawa’s vijand Uesugi Kagekatsu steunen, en verslaan ze het leger van Uesugi. Na de overwinning, waarbij ze zware verliezen lijden, ontdekt Mototada dat Tokugawa’s grootste vijand, Ishida Mitsunari, zijn bezit in Fushimi bedreigt, waardoor hij terugkeert. Ondertussen trekt Kichiro met zijn uitgeputte leger weer westwaarts om de Tokaido-handelsroute onder controle te krijgen. Na de slag daar vertelt een verslagen samurai van het Oda-clan Kichiro dat Tokugawa hem sinds zijn kindertijd heeft misleid. Woedend doodt Kichiro de samurai, maar blijft toch geschokt door zijn woorden. Hij keert terug bij Mototada in Fushimi en vraagt naar de waarheid over zijn afkomst. Mototada antwoordt dat het Tokugawa was die zijn dorp verwoestte toen hij een baby was en zijn ouders ter dood veroordeelde, maar dringt erop aan dat Kichiro de bushido-eed volgt, aangezien Tokugawa altijd Kichiro’s vaardigheden bewonderde en groot vertrouwen in hem heeft om Japan te verenigen. Kichiro blijft loyaal aan Tokugawa en helpt Mototada in de daaropvolgende slag bij Fushimi. Na het escorteren van de niet-gevechtsmensen vecht Kichiro alleen verder. Als de vijand de laatste verdedigingslinie doorbreekt, pleegt Mototada seppuku. Kichiro sluit zich aan bij Tokugawa bij Sekigahara. Na de overwinning bij Sekigahara vertelt Tokugawa hoe groot zijn prestatie is om shogun te worden en vraagt Kichiro wat hij, als generaal, daaruit heeft opgestreken. Kichiro antwoordt: "de waarheid" en maakt geen melding van wat hij over zijn verleden heeft geleerd. De campagne eindigt met Kichiro die alleen op zijn paard rijdt, vergezeld van een voice-over van Mototada over de belangrijkheid van loyaliteit aan je heer. Chinese campagne — De Chinese campagne draait losjes rond de 1421-hypothese en gaat over een Chinese schatvloot die het Nieuwe Wereld ontdekt voor Columbus. Het verhaal draait vooral om Jian Huang, een kapitein van de Ming-dynastie die al lang droomt van het buitenland, en zijn partner en nieuwe vriend Lao Chen, een grote, krachtige en ruwe zeeman. Zij krijgen de opdracht om het Ming-rijk te helpen uitbreiden. In de oorspronkelijke versie van het spel zijn de emblemen en eenheden van de speler representatief voor het Qing-rijk, ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de Ming-periode. Aan het begin wordt de schatvloot aangevallen door Wokou-piraten terwijl deze nog in aanbouw is. Op bevel van de verwende en egoïstische admiraal Jinhai, neef van de ongenoemde keizer, redden Huang en Chen de vloot en elimineren de piraten. De vloot vaart vervolgens westwaarts en landt in een haven aan de Indiase kust. Daar worden veel bemanningsleden, waaronder Huang en Chen, aangevallen door soldaten van de Indiase Zamorin en vluchten ze met een deel van de vloot naar een nabijgelegen eiland waar ze een nieuwe basis vestigen en een reddingsmissie organiseren om Jinhai en de overgebleven bemanning te redden, die gevangen zijn genomen door de troepen van de Zamorin en (zo ontdekken ze) enkele Chinese deserten. Op aandringen van Jinhai vaart de vloot verder westwaarts, hoewel veel schepen terugkeren, en belandt uiteindelijk door een storm aan de kust van Yucatán. Chen en Huang redden de bemanningen van de andere schepen van vijandige Aztecese soldaten. Bij hun terugkeer ontdekken ze dat Jinhai is verdwenen. Huang vermoedt dat hij samen met veel andere bemanningsleden gevangen is genomen en organiseert een reddingsmissie. Huang en Chen vechten zich door de jungle en redden veel van hun mede-scheepsgenoten, maar Jinhai is niet onder hen. Huang’s kleine leger van zeemannen dringt vervolgens een nabijgelegen Aztecese stad binnen, waar ze horen dat Jinhai zichzelf heeft uitgeroepen tot keizer of misschien god onder de Azteken en dat Jinhai het was die samenspande met de Zamorin in India. Huang en Chen ontsnappen aan een hinderlaag van Jinhai’s soldaten en vluchten terug naar de kust door een reeks grotten, waarbij ze onderweg meer bemanningsleden redden. Eenmaal terug aan de kust vestigen ze een nieuwe basis en voeren een tegenaanval uit, waarbij ze Jinhai verslaan en doden. Na de slag zoeken Huang, Chen en de overgebleven bemanning alle sporen van hun aanwezigheid weg en zeilen terug naar China, hopend dat niemand ooit zal weten dat ze er waren. Indiase campagne — De Indiase campagne draait om de Indiase Opstand van 1857 en behandelt een situatie die sterk lijkt op die van Chayton Black in de campagne "Shadow" van The Warchiefs. De hoofdpersoon is Subedar Nanib Sahir (een samentrekking van Nana Sahib), een lid van de Sepoy-regimenten die dienden onder de Britse Oost-Indische Compagnie, die langzaam ontgoocheld raakt door de wreedheden en misbruik van de Britse autoriteiten tegen Indiase burgers. De campagne begint met Nanib en zijn superieur, Kolonel George Edwardson, die de Britse controle over de salpeterhandel in Punjab herstellen. Nanib en Edwardson trekken vervolgens zuidwaarts naar Calcutta en verslaan roversbendes die brand stichten. Aan het einde van de slag overtuigt Nanib een groep brandstichters om hun wapens neer te leggen en te vertrekken, maar Edwardson’s mannen vallen hen aan en massakeren hen, waardoor Nanib zichtbaar geschokt is. De conflict van Nanib’s loyaliteit komt aan het licht wanneer hij en zijn mannen door Kolonel Edwardson worden bevolen om nieuwe Enfield-geweren te gebruiken, waarvan de patroons zijn ingesmeerd met rund- en varkensvet, wat taboe is voor de sepoys’ hindoeïstische en islamitische geloof. Nanib schiet met een van de geweren een schot naast Edwardson (losjes gebaseerd op een vergelijkbaar incident met Mangal Pandey), waarbij hij een van diens soldaten doodt. Nanib en de sepoy Pravar Patel leiden vervolgens hun regiment in een aanval op het lokale fort van de Compagnie door wapenopslagplaatsen te bestormen, waardoor er onder het fort brand ontstaat en explosies plaatsvinden. Na hun overwinning roepen Nanib en Pravar snel de lokale burgers en sepoys op, waardoor enorme legers worden gevormd. Hoewel Nanib de leiding van de opstand ontkent, besluiten hij en Pravar Bahadur Shah II te bevrijden uit Britse gevangenschap toen de Shah zichzelf uitroept tot opperheer van India. Ze sluipen ’s nachts in Delhi binnen en vernietigen wapenopslagplaatsen, waardoor olifanten in paniek raken en verschillende stadspoorten verwoesten. Onderweg vinden ze meer rebellen die hen helpen door Delhi te vechten, de Shah te bevrijden en in de nacht te ontsnappen. Nanib leidt vervolgens zijn troepen in een aanval op een fort van de Compagnie onder bevel van Kolonel Edwardson. Nanib vernietigt of neemt de salpeterlocaties en plantages in handen die Edwardson’s troepen binnen het fort van voorraden voorzien, en weerstaat drie tegenaanvallen. Uiteindelijk valt hij het fort aan en neemt de buitenste verdedigingswerken in, waaronder de vastgelegde kanonnen, waarbij hij Edwardson dodelijk verwondt voordat hij het commando van het fort vernietigt. Als de hitte van de strijd afneemt, nadert Nanib een stervende Edwardson, die de Indiërs bedreigt en vervloekt, zeggend dat de Compagnie een veel grotere en machtigere kracht is dan heel India. Nanib antwoordt door uit te leggen dat geen militaire macht de Indiërs’ passie voor hun vaderland kan doden. Na Edwardson’s dood vertrekken Nanib en Pravar om zich voor te bereiden op een lange en kostbare oorlog tegen de Compagnie, en worden drie rebelse sepoys gezien die de vlag van de Compagnie van een nabijgelegen vlaggenmast halen.