Shadow of the Colossus

Op een bewolkte nacht vliegt een eenzame havik langs twee oude reiskameraadjes – Wander en zijn paard Agro – die een ongenadige klifweg aan de rand van een canyon volgen. Ze hebben al lang op deze afgelegen weg gereisd, door sombere bossen en natte graslanden. Tot slot komen ze aan bij hun bestemming: een hoge stenen poort met een smalle doorgang. Aan de andere kant ligt een enorme brug van bijna bovennatuurlijke constructie. De brug overspant de Verboden Landen, een dramatisch landschap van vlakten en canyons met afgesloten en geïsoleerde omgevingen, variërend van aride woestijnen tot kloven met hoge geisers tot donkere bossen en sombere scheuren. De brug eindigt uiteindelijk bij de Heiligdom van Verering, een gigantische structuur in het midden van de Landen. Wander en Agro gaan naar de begane grond en de hoofdhal van de tempel, die is afgezet met zestien stenen idolen. Aan het einde van de lege hal staat een altaar. Hier blijkt dat Wander iets bij zich draagt: een lichaam gewikkeld in een doek. Hij legt het lichaam op het altaar en verwijderd de doek, waardoor Mono wordt onthuld, een jonge vrouw in een wit jurkje. Het spel springt plotseling over naar een afbeelding van een uilenmasker midden in een bewolkte hemel. Hier spreekt Lord Emon, een spirituele leider in Wanders gemeenschap, een esoterische monoloog: „Die plaats... begon vanuit de resonantie van kruispunten... Het zijn herinneringen vervangen door entiteiten en niets, en in steen gegraveerd. Bloed, jonge scheuten, hemel – en degene met de mogelijkheid om wezens te controleren die gemaakt zijn van licht... In die wereld wordt gezegd dat als iemand het wenst, men de zielen van de doden kan terugbrengen. Maar het betreden van dat land is strikt verboden...“ Agro wordt plotseling bang door een geluid achter de drieën. Verschillende schaduwachtige wezens komen uit de tempelvloer tevoorschijn, en Wander ziet dit en trekt een mysterieus zwaard uit de schede, gericht op de schaduwen. Het blad straalt een bovennatuurlijke energie uit, en de wezens lossen meteen op in niets. Direct daarna vullen een paar donderende stemmen de hal vanuit een grote opening boven hen, verbaasd dat Wander het „Oude Zwaard“ bezit. Wander identificeert de stemmen correct als Dormins en vraagt om het herleven van Mono. Dormin toont aanvankelijk onverschilligheid voor de zaak, maar kan uiteindelijk de interesse voor het zwaard dat Wander draagt niet verbergen.