Rise Online

Ze begrepen dat ze zouden sterven toen Marduk verscheen. Voor de Aarvad, de demi-goden die over zeven verschillende planeten heersten, elk met hun eigen unieke schoonheid, geschapen door de Naamloze Schepper, werden zo machtig dat ze vergeten waar ze vandaan kwamen. Ze waren arrogant, zelfverzekerd en wreed. Omdat ze onafhankelijk van de tijd leefden en de dood ontliepen, werden ze verdorven. Toen de anonyme schepper hen in zijn eigen beeld creëerde, was hij generositeit zelf. Hij schonk hen macht en observeerde. Hij wilde zien wat zijn schepsels konden doen, maar wat hij zag beviel hem niet. De demi-goden vochten onderling en bloed werd vergoten. De schepper stuurde zijn getrouwe helper, de vernietiger Marduk. Marduk veranderde in een grote komeet en vernietigde zeven afzonderlijke planeten en de superieure wezens die erop leefden. Toen de planeten verdwenen, werd een enorme energie vrijgelaten. De Naamloze Schepper dacht na en besloot het opnieuw te proberen. Deze keer zou er dood en leven zijn. Deze keer zou het pijnlijk zijn. Als de wezens wilden overleven, zouden ze moeten vechten. Ze moesten het verdienen om te leven. Op bevel van de Schepper creëerde Marduk de Aarvad, een wereld die veel moeilijker te beschermen was dan in eerdere werelden, door stormen en rampen. Hij plaatste vuur en water, bergen en hemel daarin. De Naamloze Schepper was tevreden met de nieuwe wereld die ontstond. Dood en leven waren nog steeds afwezig. De Onbenoemde Schepper zwierf over de Aarvad tijdens de dag. Hij getuigde van wat de dag bracht. Hij keek naar de zon en zag de effecten op de natuur. Toen sloot hij zijn ogen en creëerde de God van het Leven en de zon, zijn zoon Arius. Het was nacht. De Naamloze Schepper zwierf over de Aarvad tijdens de nacht. Hij ging een bos in, kruiste bergen, en een grot sloot zijn ogen. Hij begreep wat duisternis was en droomde van zijn dochter Naru. Toen zij haar ogen opende, zat Naru, de godin van duisternis en dood, tegenover haar, zo mooi als de sterren. De Naamloze Schepper schonk hen een deel van hun macht en verliet de Aarvad om te observeren. Arius droomde van vissen die in het water zwommen bij zee in de zon, en zijn droom werd waarheid. Arius besefte dat zijn macht was om te creëren. Het leven begon eerst in de zeeën en ging vervolgens aan land. Eencellige dieren, reptielen, dan zoogdieren en mensen ontstonden. Het leven ontwikkelde zich snel, zij het op een primitieve manier. Toen Naru de ziel die uit het eerste lichaam dat stierf kwam de weg naar de andere wereld wees, besefte ze dat haar macht de dood was. De ogen van de zielen die opkwamen toen een levend wezen zijn lichaam verliet, waren gesloten voor het leven. Ze probeerden hun weg te vinden in Naru's rijk, een plaats waar geen licht was, maar dat was onmogelijk. De kreten van de verdwaalde zielen verdronken Naru in verdriet, en de godin van de dood huilde in haar donkere grot. De tranen van de godin verhardden en begonnen te groeien tot een groeiende kristal. De kristal doorboorde het plafond van Naru's grot ondergronds en bleef stijgen. Toen hij ophield te stijgen, begon de Narun-kristal een donker licht uit te stralen dat alleen geesten konden zien. Toen ze dit licht zagen, werden de geesten aangetrokken tot de kristal en vonden Naru huilend in haar ondergrondse grot. Ze troostten haar. De zielen die Naru troosten, veranderden en werden zielverzamelaars. Door hun eigen lijden en hoe het Naru, hun godin van pijn, verdrietig maakte, zorgden deze zielverzamelaars ervoor dat de zielen die na hen kwamen niet zouden lijden. Ze namen hen mee naar het kristallen licht, hun godin. Naru wist niet wat ze met de zielen in haar handen moest doen. Ze besloot Arius te spreken. De God van de Zon en de Godin van de Duisternis kwamen tot een overeenkomst. Als de geesten hun zonden konden verzoenen voor Naru terwijl de godin hen las, zouden ze Naru's grot verlaten en naar Arius gaan. Zo gebeurde het. Naru liet enkele zielen het daglicht weer zien en stuurde hen naar Arius, en de reïncarnatie begon. Naarmate de herboren zielen in hun nieuwe lichamen bleven leven, herinnerden ze zich de fouten die ze in hun vorige levens hadden gemaakt en herhaalden ze ze niet. Dankzij dit ontwikkelden ze zich snel, en de beschaving van zulke mensen, het glorieuze Protean Rijk, werd geboren.