Path of Exile

Alle Verbannen krijgen dezelfde keuze: zinken of zwemmen. Wie niet verdrinkt, belandt op de verlaten oevers van Wraeclast, waar de enige welkomst de klamme omarming van onsterfelijkheid is. Toch heeft een klein groepje overlevenden standgehouden in een verwoeste vuurtoren, vastberaden om zowel de grijpende ongedooden als de waanzinnige schrootzoekers af te slaan, die zich nog steeds vastklampen aan hun laatste restjes menselijkheid. Onder het bevel van het Axiom Gevangeniscomplex zwerven snortende geitenmannen over de ruige kliffen, altijd hun gespleten voeten ver weg van de rhoa-geïnfecteerde moerassen in de laaglanden. Langs de kust liggen rottende schipbreuken verspreid, waar de geesten van de gestrande zeelieden nog steeds rondspoken in de wrakken van hun ongelukkige schepen, wachtend om hun verdriet en woede te wreken op wie nog leven. Terwijl de Siren haar zoete, droevige lied blijft zingen, lokt ze steeds meer schepen naar hun waterige graf. Verder landinwaarts, door de kronkelende grotten en donkere bossen, worden de ruïnes van de beschaving steeds duidelijker. De tand des tijds heeft veel gebouwen tot puin gereduceerd en het vervallen vlees weggevreten, achterlatend alleen grotesk grinnikende botten. De donkere, stinkende grotten en ondergrondse gangen zijn een ratelend toevluchtsoord voor deze skeletlegers, terwijl de open bossen en rivieren overstromen met bloeddorstige monsters. Recentelijk hebben losse groepen bloeddorstige bendes versterkte kampen in het bos gebouwd, openlijk uitdagend elkaar terwijl ze voedsel en voorraden afpersen van het kleine, strijdende dorp dat tussen hen ligt op een stenen dam. Onopgemerkt door de vechtende bendes zijn vreemde nieuwkomers in zwarte harnassen gezien die rondschuilen bij verschillende grote ruïnes, hun doel zowel mysterieus als onheilspellend. Op een steile klif van gebroken mantel, die een machtige waterval voedt, ligt de gevallen hoofdstad van het Eeuwige Rijk. Zijn voormalige glorie rot tussen de puinhopen van een verwoeste stad, de gebouwen vervallen en bedekt met schimmel. Maar Sarn is verre van onbewoond. Veel van de oorspronkelijke inwoners schuilen nog steeds in de donkere hoeken, hun menselijkheid weggeëgd door de cataclysme van eeuwen geleden. Deze Onsterfelijken monsters zwerven ’s nachts door de stad en schuilen overdag in de schaduwen, want het naakte zonlicht is een anathema voor hun verwelkte, leerachtige huid. De zonsverbrande dagen zijn echter allesbehalve vredig. Een legioen soldaten uit Oriath heeft het gebied ten westen van de rivier bezet en voert een totale oorlog tegen de uiteenlopende bewoners van de stad. Elke dag strijden hun zwartgeklede soldaten tegen vervormde insecten die kruipen en zich vermenigvuldigen, alles opeten wat beweegt. Elke dag gooien ze bataljons tegen het leger van zwevende, rode Ribbons dat iedereen ontmantelt die hun domein betreden. Elke dag schermutselen ze met een kleine groep Verbannen die zich hebben verschanst op een klein eiland in het midden van de rivier, gevangen tussen zeker dood van beide kanten.