Layers of Fear 2

Alle camera's zijn op jou gericht; je bent het middelpunt van de scène. Je bent niet alleen in karakter, je bent de karakter. De rol die je moet spelen, is geheel van jou. Geschreven speciaal voor jou. Je wordt begroet door stilte. Geen bevelen van de regisseur. Geen opdracht om deze versie van jezelf te worden. De eis om te acteren vult je gedachten, maar het scenario bevat geen woorden. Je verleden heeft je gevormd tot wie je bent, en je de vaardigheden opgelegd die nodig zijn om je vakmanschap te verfijnen. Datzelfde verleden heeft diepe, diepe littekens achtergelaten, niet aan de buitenkant waar de wereld ze kan zien, maar op een plaats zo diep binnenin dat ze vormloos zijn geworden. Je duwt die herinneringen weg, maar laat de ervaringen je leiden tot wie of wat je moet spelen. Duisternis omringt je terwijl je zwijgend in het schijnwerperlicht staat, de enige geluiden die je boven je hartslag kunt horen, zijn het verre gebulder van golven tegen de romp en het geluid van camera's die dit moment voor eeuwig vastleggen. Een diepe, bevelende stem klinkt uit de verte. Speel. Welke rol ga je spelen?