The Witcher Adventure Game

„Triss moet het ook hebben gevoeld,” dacht Geralt bij zichzelf. Zijn heksenmedaillon trilde tegen zijn borst. Er was magie in de buurt, of een wezen uit een ander vlak. Beiden betekenen problemen. Waarom heeft ze dan niets gezegd? „We zijn er! En niet te laat – mijn zadelzweren dreigden een opstand te veroorzaken.” Dandelion klaagde altijd met zijn toneelstem, om er zeker van te zijn dat zijn ellende ook in de goedkope stoelen aankwam. Deze keer klonk zijn geklaag extra hard, alsof hij tegen iets in het donker schreeuwde. Misschien waren de bewoners van de grot zijn bedoelde publiek. Eens een winstgevende goudmijn, waren de grotten decennia lang een somber, monsterbevolkt gebied. Wie te dichtbij kwam, verdween spoorloos. Onlangs was de somberheid echter verdwenen, en niemand was maandenlang verdwenen. De dorpsoudsten kenden iemand die Geralt kende en hadden hem een dikke beloning beloofd als hij een groep zou verzamelen om het te onderzoeken. De oudsten beweerden dat de rust de dorpsstatus quo had verstoord. Yarpen aaide over zijn baard en mompelde iets onder zijn adem. Hij had van meet af aan vermoed dat de oudsten hen iets verzwegen. Maar hij was toch meegekomen. Waarom? En Triss – waarom zou een hoftovenares haar post willen opgeven voor een avontuur in een oude mijn? Wat was er zo bijzonder aan deze grot? Zodra ze zich in het donker stortten, wist Geralt dat hij op een antwoord zou moeten wachten – de hongerige blikken van de ghouls die uit de afgrond kruipen, beloofden hem nog even bezig te houden.