La-Mulana

„Mijn naam is Lemeza Kosugi. Ik geef les in archeologie aan een universiteit. Eigenlijk ben ik geen professor, maar assistent. Tijdens mijn collegeuren of op vakantie reizen ik de wereld over op zoek naar onontdekte oude ruïnes. Eén dag, na terugkomst van een college, vond ik een enigszins vuile envelop op mijn bureau. ‚Uiteindelijk heb ik het gevonden. Ik heb gewonnen!‘ Het vertrouwde handschrift op een stukje van het vertrouwde dagboek lijkt me uit te lachen. Op de achterkant staat een gedicht getiteld ‚Legende uit de Oudheid‘. In de bodem van de envelop zit een gouden munt met een nooit eerder gezien patroon. Maar ik ken het handschrift goed. Ik denk dat mijn vader het uiteindelijk heeft gedaan. Onbekende oude ruïnes die het begin zouden zijn van alle beschavingen. Het levenslange werk van mijn vader lijkt eindelijk vruchten af te werpen. Deze korte, kinderlijke triomfbrief is altijd het teken om te vertrekken. Hij roept me. Hij heeft de bedoeling me opnieuw te gebruiken om de schat te bemachtigen, en dat is het einde. Mijn ambitie om hem te overtreffen vervliegt voor een zo wonderbaarlijk onderzoekobject, zelfs als ik 500 jaar zou leven. Ik pak mijn geliefde laptop, uitsluitend voor archeologisch onderzoek, mijn nuttige broers zweep en pistool, en allerlei andere onnodige spullen, en ga naar het vliegveld. Bestemming: ‚La-Mulana‘, het legendarische land dat zou zijn het begin van alle beschavingen en de Anthropo-oorsprong. Hoewel alle spullen behalve mijn laptop en zweep, die ik als souveniers klaagde, op het vliegveld werden geconfisqueerd… Ik kom terug met veel meer spullen, dat is geen probleem.“